និយាយមិនចេញ….

លា្ងចម៉ិញ!

ខ្ញុំកំពុងតែអានសៀវភៅនៅក្នុងបណ្ណាល័យ ស្រាប់តែមាននិស្សិតម៉ាឡេស៊ី-ឥណ្ឌា

ម្នាក់មកសួរខ្ញុំរកកន្លែងដោតភ្លើងសំរាប់ប្រើប្រាស់កុំព្យួទ័ររបស់គេ។ ខ្ញុំក៏បានប្រាប់

ថាកន្លែងខ្ញុំអាចប្រើប្រាស់បាន។ គាត់ក៏បានមកអង្គុក្បែរខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏សំនេះសំនាលជា

មួយគាត់បានមួយភែ្លត ខ្ញុំក៏បន្តការអានរបស់ខ្ញុំតទៅទៀត។ដល់ម៉ោងប្រហែល

ជាប្រាំពីរ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមរៀបចំសំភារះរបស់ខ្ញុំទៅកាន់បន្ទប់វិញ។ ខ្ញុំក៏និយាយ

ថា “ Good Bye!” ទៅកាន់គាត់……………………..

ស្រាប់តែខ្ញុំស្រឡាំងកាំងសឹងតែតបមិនទាន់…….. !!!!!??????!!!!!!

គាត់ក៏លើកដៃជំរាបសំពះជំរាបលាយ៉ាងសម ខ្ញុំរកនិយាយអ្វីមិនចេញក៏

ប្រញាប់លើកដៃសំពះវិញភ្លាមហើយញញឹមទៅកាន់គាត់ ព្រមទាំងនិយាយ

ជំរាបលាម្តងទៀត។អារម្មណ៏របស់ខ្ញុំ រកនិយាយអ្វីមិនត្រូវ មានអារម្មណ៏

មោតនភាពបន្តិចខ្មាស់គាត់បន្តិច។ ខ្ញុំស្រម៉ៃទឹកមុខនិងកាយវិការនៃការ

ស្វាគមន៏របស់គាត់ដោយការសំពះ ពិតជាអារម្មណ៏ថា ការវិការបែបនេះពិត

ជាបង្ហាញអំពីសុជីវធម៌ និងឥរិយាបទដ៍ថ្លៃថ្នូររបស់ខ្មែរយើងក្នុងការប្រាស្រ័យ

ទាក់ទងគ្នា។ ពិតជាពិបាករកណាស់សំរាប់ការប្រាស្រ័យទាក់ទងបែបនេះជាមួយ

វ័យស្របាលគ្នាណាស់។ ហេតុអ្វីក៏ខ្លួនខ្ញុំជាខ្មែរ បែរជាបរទេសទៅវិញដែល

ជាអ្នកសំពះមុន?

តើអ្នកទាំងអស់គ្នាមានអារម្មណ៏យ៉ាងម៉េចដែរ?

យើងគួរតែនាំគ្នាចាប់ផ្តើមសំពះគ្នាជាការស្វាគមន៏……!